لحظه های تنهایی که سرو انتظارت قد میکشه و پیچ و مهره توقعت سفت میشه و مشت میکوبی به دیوار که : ای دل غافل!

عجب دوستانی دارم من! نه به یادم میفتن ، نه محض دل خوش کردنم حالی ازم میپرسن...

این بیت حافظ، خوب میچسبه به تنور عقل!


  بنده پیر خراباتم که لطفش دائم است

                               ور نه لطف شیخ و زاهد، گاه هست و گاه نیست




سوال : نظرتون راجع به ارتبا تصویر و بیت؟؟