نعوذ بالله در تصورات فنجانی* شان، حضرت متعال را عروسکِ ملوسکِ نازنازی تصور میکنند که نشسته منتظر اشارتِ ایشان و به محضِ توجه حضرتشان، خدای متعال ذوق نموده و بهشت و تمام خدم و حشم را محضری، به نام زده و نهایت اکرام و احترام نثار وجود گرامیشان میکند...

بعضا اگر خدمت این خلق الله عارض شوید که مثلا " حجاب حد و حدودی دارد" یا مثلا " موسیقی حرام گوش دادن ندارد" ...یا مثلا " گوشت برادر مرده که دیگر جان ِما خوردن ندارد"...سریعا توصیه میفرمایندمان  که :  "خیلی بسته فکر میکنی...خدا خیلیییییییی رحیمه...حالا به خاطر این یه ذره مو...این یه ذره حال، این یه ذره...،؟؟؟ والا به خدا ما جانماز هم آب نمیکشیم، الحمدلله از صدتا مومن یه چشی افاد ه ای بهتره وضع و حالمون..." خداآ رو شکر"  آخر رو هم با غلظت عسل ادا میکنند که حسابی به جان نابالغمان بنشیند..

خدمت خداوند متعال عارض شدیم، جوابی فرمودند، تا ته حلقمان شیرین شد، از اقتدار حضرتش بسی حال نمودیم به حدی که هنوز هم این سخن در عمق جانمان محفوظ مانده...

"به کسانی که حرف حق رو تکذیب میکنن بگو : صد البته که" ربّ شما"**، رحیمه...و نه تنها رحیمه که دارای رحمت بسیار وسیعی هم هست...انقدر که تمام موجودات لایق و نالایق از رحمتش روزی میخورند..ولی به جان تو اگه راضی باشه یه لحظه در جریمه کردن مجرمان کوتاهی کنه :)) "


عین آیه : "  اگر تو را تکذیب کردند، بگو آفریدگارتان صاحب رحمت گسترده است، ولی عذابش از گروه مجرمان بازگردانده نمیشود. " 147 انعام

* : بدون شرح : میگن وجود هر آدم مثه یه ظرفه...

** : خود این یک کلمه به تنهاییش اقتداره ، با این لحن بخون: " خودم ساختمت ، مفهومه ؟"